من آن مرد تنهایم که می شکنم

با هر صدای تو

گر روزی گذری کردی بر من بی جان

به سنگ قبرم نخند

که این حاصل تو در این تیره راه است

چقدر دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد چرا نگاه هايت انقدر

غمگين است...!؟ چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است...!؟ اما

افسوس ... هيچ كس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از

خاطره... اري با تو هستم ... با تويي كه از كنارم گذشتي... و حتي

يك بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است

آنگاه كه غرور كسی را له می كنی ، آنگاه كه كاخ آرزوهای كسی را ویران می كنی آنگاه كه

شمع امید كسی را خاموش می كنی ،‌آنگاه كه بنده ای را نادیده می انگاری آنگاه كه حتی گوشت

را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی ، آنگاه كه خدا را می بینی و بنده ی خدا را

نادیده می گیری ، می خواهم بدانم دستانت را به سوی كدام‌آسمان دراز می كنی تا برای

خوشبختی خودت دعا كنی ؟

**********

شاید زندگی آن جشنی نباشد که آرزویش را داشتی

حالا که به آن دعوت شده ای تا می توانی زیبا برقص..

**********

هیچ چیز و هیچکس در این جهان نیست که شایسته آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر

او عریان کند . اما به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست

می داری.

**********

خنده بر لب میزنم تا كس نداند راز من

ور نه این دنیا كه ما دیدیم خندیدن نداشت !!

*************************************************
ته این جاده جز غم چیزی ندارد

رهت بیراهه است ای دوست برگرد

*************************************************
با خودم گویم که فردا ترک دنیا می کنم

تا که فردا میرسد امروز فردا می کنم

هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت چند روزي هست حالم

ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاءل مي

زنم حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت: ما زياران چشم ياري داشتيم خود

غلط بود آنچه مي پنداشتيم

وقتی مــــــــــــــــــــــــــــــــــردم مرا در قبری تاریک پنهان نسازید

مثل لکه ی ننگی که از صفحه ی زمین می زداید

تنم روزی آغوش گرمی بود برای کسی که دوستش داشتم

وچشمان من تصویری از تمامی احساساتم بود...

عریانم نسازید:

من از هم آغوشی با تن سرد خاک می هراسم

اشک هایتان ارزانیتان

ناله های بیهوده تان ارزانی خودتان

خوب می دانم 3 بار که خورشید غروب کند

من برای همیشه در خاطراتتان غروب خواهم کرد

میدانم خدای من خاک خوبی به من خواهد داد

تو روزی اندام تو را نیز در آغوش گیرم

روزی که دیر نخواهد بود

اجازه نده زندگیت به یک تشریفات مرده ی صرف مبدل شود.

بگذار لحظه هایی توجیه ناپذیر هم در آن خودی نشان بدهد.

بگذار چیزهایی معما گونه و اسرار آمیز

باقی بمانند،

چیزهایی که نتوانی دلیلی برایشان بتراشی، بگذار کارهایی چند از تو سر بزند که مردم خیال

کنند عقلت کمی پاره سنگ بر میدارد، آدمی که صددرصد عاقل بود، مرده است،

کمی لودگی در حاشیه همیشه مایه ی سرور و شادمانی عظیمی در توست!

آدمك آخر دنياست بخند..آدمك مرگ همين جاست بخند/ /دست خطي كه تورا عاشق كرد..شوخي كاغذي

ماست بخند/ /آدمك خر نشوي گريه كني..كل دنيا سراب است بخند/ /آن خدايي كه بزرگش خواندي..به خدا

مثل تو تنهاست بخند

خیلی از این مردم

چون علف

پای گیلاس افرینش رووییده اند

و خداوند

از خلق این خلایق متاسف است

دیروز عزراییل را دیدم

با همان کیف پستچی نابش

پر از قبض روح

و به سراغ مشترکین میرفت

مصرف عمر من خیلی بالا رفته است

خیلی زود نوبت من میشود

ما هم بدون بال به معراج میرویم

 پسرک یک شب به آشپزخانه رفت و کاغذی را به

مادرش داد . مادر دست هایش را خشک کرد و کاغذ را

گرفت و فهرست بلند بالایی را روی آن دید .

برای زدن چمنها : ۵ دلار

برای تمیز کردن اتاق : ۱ دلار

برای خرید از مغازه : ۵۰ سنت

برای نگهداری از بچه : ۲۵ سنت

برای بردن آشغال ها : ۱ دلار

برای گرفتن کارت صد آفرین : ۵ دلار

برای تمیز کردن حیات : ۲ دلار

جمع: ۱۴دلار

این مادر قلمی را برداشت و پشت کاغذ پسرک نوشت :

برای نه ماهی که تو را در شکمم حمل کردن : بدون

هزینه

برای تمامی شبهایی که بالای سرت بیدار نشستم و از

تو پرستاری کردم : بدون هزینه

تمامی دورانی که برایت تقلا کردم و به خاطرت اشک

ریختم : بدون هزینه

خریدن اسباب بازی : بدون هزینه

پختن غذا : بدون هزینه

پاک کردن بینی تو : بدون هزینه

جمع : بدون هزینه

و نهایتا قیمت عشق حقیقی : بدون هزینه

پسرک اینها را خواند ، حسابی اشکش در آمد . قلم را از

دست مادرش گرفت و زیر همه آن ها نوشت : (( تمامی

هزینه ها پرداخت شد ! ))

 
وقتی یه بار ازدوست ضربه
 
 
می خوری درست مثل این
 
 
می مونه که با ماشین بهت زده
 
 
و داغونت کرده !
 
 
ولی وقتی می بخشیش
 
 
درست مثل این می مونه
 
 
که بهش فرصت دادی تا
 
 
دنده عقب بگیره و دوباره از
 
 
روت رد بشه تا 
 
 
 
مطمئن بشه چیزی ازت نموده
 
 
تو اگر میدانستی
 
 
که چه دردی دارد
 
 
که چه زخمی دارد
 
 
خنجر از دست رفیقان خوردن
 
 
هرگز از من نمی پرسیدی
 
 
 که چرا 
 
 
             تنهائی...

 دلم گرفته از ادمای که میگن دوست دارم اما معنی شو نمی دونن؟

از ادمای که دوست دارن مال اونا باشی اما خودشون مال تو نیستن

از اونای که زیر بارون برات میمیرن اما وقتی خوشید میشه همی چیز یادشون

میره...

بعضی وقتا میشه دلم واسه اینکه یک ثانیه هم تو خونه باشم لک میزنه آرزو میکنم که کاشکی

الان خونه بودم  ولی وقتی که اومدم و جا خوش کردم و سختیایی که دور از خونه بودن رو

کشیدم رو یادم رفت دیگه از همه چیش بدم میاد . همه چیش آذارم میده . مثه الان دوست دارم

برم و حالا حالاها اینطرفا پیدام نشه . یکیه که تازگیا پیدا شده و میفهمه من چی میگم ، تا حالا

خیلی از این آدما به پستم خورده ولی خودم زیاد با اونا نموندم ، نه من با اونا موندم نه اونا با من

، ولی دوست دارم فعلاً حرفی از جدایی نباشه ، همه اینا که میگم دسته خوده آدمه . چه تنفر از

خونه چه موندن با یه بنده خدا

الان بعد از ۳ماه که اومدم و آپ کردم دوست داشتی نظرهم بده ، ضرر نمیکنی  

همیشه گفتم بازم میگم واسم دعا کنین